اینجا رو این بلندیه باز نشستم ... هر از گاهی صدای ترقه میاد . ترقه های زود هنگام چهارشنبه سوری ... چهارشنبه سوری که می گم یاد چهارشنبه سوری ِ تو می افتم... چهارشنبه سوریِ دیدن میلاد و زندگی ای که شکل گرفت واست . ولی خب به رسمی که تو شروع کردی، می رم عقب ... تصویرا تند تند عقب می رن و هر از گاهی ، لحظه هایی می ایستن تا لذتشونو ببرم . مثل لحظه های خوندن " خرس های پاندا " ،‌ یا شب تحویل طرح ۵ ، من و تو، تو اتاق خونۀ آزاده حسن، یا موزیک های اسکیزو، من زیرِ میز و تو لب پنجره، سی جی و خوندن آهنگ غم... عید ٨۵ ، خونه نادرقلی ، شب ، تو آشپزخونه ، صحبتای جدیِ من و تو راجع به آدمای سن پایین ... ( این لبخنده رو رو لبم باید ببینی ) شب برفی تو کوجه های فرهاد و نسترن، پناه بردن به کافۀ گرم و کوچیک ، حسرت کافی من، از دوستی ِ من و تو و برف و خل بازیا... طرقبه با اتوبوس ، گوجه فرنگی و تخیل راجع به لباس عروس ( وایِ من )

اینا رو مکث می کنم روش ، خیلی به خودم فشار میارم تا برم عقب تر ،‌چرا من یادم نمیاد واقعاً؟ حاضرم یه زیر میزی به خدا بدم که یه سری خاطراتم رو بهم برگردونه ...

اردیبهشت ٨٣، تو اتوبوسِ نیمه خالی،‌وسط اتوبوس رو زمین نشستیم، هوا سرده،‌سمانه رجب زاده با یه صدای ناجور ریز، داره یه شعر خنده می خونه ... یه کم بعدتر، یه دختری که همیشه فکر می کردم با اکیپ اوناس،‌ پا می شه و با جدی ترین حالت، جوادی می رقصه، جوادها!!! کف می کنم . زیتون ، تازه اونجا می بینمش ...

روزای دانشگاه می گذره ... تو باغچه نشستن ها زیاد می شه . پیچشِ کلاس ها، صحبت های دو نفره و سه نفره . از فیلم هایی که کانون می ذاشت، طعم گیلاس رو یادمه... با یه رخوت ... تو باغجه می شینیم ، زیرمون یه کم نم داره ... از بی خدایی می گیم و به خدا ختم می شه، خدا ، مثل گنجیشکا ، آروم می شینه رو درختی که بهش تکیه دادیم ... تو چشامون برقش میاد.

رفیق شدیم دیگه . هنوز نه کاملا دو نفره ... طرح ۵ می شه . خونه دانشجویی بچه ها. حضور ما . هر کی به یه دلیل . می شینیم رو اُپن آشپزخونه و ادای آهنگ داریوش رو در میاریم . پانتومیم توری ... یادمه ، درست جلو چشمه ...

رفیق شدیم ، دیگه دو نفره ... از بابت مزاحمت های شبانه، سر کار می ریم و بعدش، ژست حقوق بگیرا رو داریم . تقریباً هر شب می ریم کافه . از تو گلریز میام تو فرهاد، دم شرکتِ تو . می ریم بیس... حرف می زنیم، " خرس های پاندا " اجرا می کنیم، خیال می بافیم . برگشتنه ، من و تو تنها برمی گردیم و به تنهاییمون می نازیم...

از تهران برگشتم، به اجبارِ ارشد. داغون، کوچکتری لغته برای حس هام. با هم می ریم کافه. شکر، دم خونۀ ما .( چرا رفتیم اونجا واقعاً؟) نشستیم، ساکت . جو سنگینه از این همه حس منفی ای که توم وول می زنه. یه دفتر بزرگ دارم . درش میارم و آروم واسه خودم چیزی می نویسم. بی نگاهی به تو . نوشتنم که تموم می شه، دفتر رو ازم می گیری . نه واسه خوندن نوشتۀ من، نه، که اون لحظه دورم ازت. می گیری و چند خط می نویسی . « نسیم، هر وقت خواستی تنها باشی به من بگو، من مثل قدیم نیستم دیگه، عوض شدم، ناراحت نمی شم» ... نگات می کنم ... از تنهایی در میام...

خیلی می گذره ... خونه یاسر، دمِ شومینه نشستیم ... نمی دونم از کجا شروع می شه ، ولی همه رازهامونو می ریزم تو یه کاسه، دوستیمون وارد مرحلۀ جدید می شه. دیگه انگار ترسی نیست از نه گفته ها، دیگه انگار یکی هستیم...

خیلی چیزا شده که الان رفیقیم ... خیلی خوبه که رفیقیم ... خیلی .

شروع می کنم . بدجوری هولم دادی ( هول ؟)

ضد نوری کلاً. همیشه انگار باید رو به در بشینم، و تو رو به آدما، آخه اعصابت خورد می شه که پشت به جمع باشی. ضد نوری و نور از تو موهات رد شده. نمی دونم واسه اینه که روشنه ، یا اینکه از این موجود شفاف هایی، فکر می کنم به اینکه اگه تو یه خیال باشی چی ؟ اگه بفهمم من همیشه تنها می یومدم کافه و همیشه با خودم حرف می زدم و همیشه دو تا سیگار روشن می کردم . اگه همه لحظه های ضدنوری ِ تو فقط تو ذهن من باشه چی ؟

کافی قُبچ مَن ، میاد و یه اسپرسو می ذاره جایی که تو هستی ، یا من فکر می کنم تو هستی ،‌اسپرسو ی تلخ ِ غیرقابل باور . " چه جوری می خوری واقعاً؟ " واقعاً.

خودم رو می بینم ،‌انگار که مردم و دارم می رم بالا. تو مایه های فیلم قدیمی های روح و دنیای بعد مرگ . ببین ،‌اینکه می گم خودم رو می بینم و اینا ، فقط یه سری توصیف لحظه نیست،‌خودم را می بینم. خودم و تو رو . نشستیم به حرف زدن، صداها گنگ می شه. می رم بالا. می رم بیس ، می رم ١٩، می رم عکس، می رم ... انگار یه جورایی تو هر کدوم اینا حضور داریم . هر جایی ، با یه حسی ، با حرفای همون دوره...

اسپرسوت رو که مزه می کنی، آروم بر می گردم دوباره رو به روت. قهوه جدید رو به رومه. باز به محض فرود قهوه رو میز، با قاشق حمله کردی و کف ها رو شکار کردی. " چرا واقعاً" چرا همونیم که بودیم ؟ می خندی ...

قهوه جدید رو می خورم و بی مزگی رو می چشم. چه خوبه ، دوباره قهوه های ناراضی...

ته قهوه ها رو در اووردیم و فالِ هم رو می گیریم... باید بریم دیگه . باید رفت...

می دونی ، یه چیزایی پایانی نداره . یه چیزایی همیشه تو فضا شناوره، مثل دود سیگاره یا ... حالا اومدیم اینجا تا شناور باشیم بین تمام خاطره ها ، بین امروز تا فردا...

پ.ن. شاید خیلی ادامه نبود . فقط خواستم استارت بزنم.

نشستم اینجا تو ارتفاع. نه که فکر کنی بالای کوه دم خونمونم که نشد این دفعه ببرمت، نه . اینجام . رو اون صندلی ها که پشت اپن آشپزخونه طوری بود . ولی نه این دفعه پشت اُپن . نه . یه جای هیجان انگیز ترم ( و نمی دونم چرا هی این خط چشمک زنه که منتظره همیشه که بنویسم،‌این بار، هی میره وسط خط های دیگه جمله هامو می نویسه و من مجبورم هی بَک اِسپیس رو فشار بدم و هی دوباره بنویسم) آره اینجا تو یه ارتفاعی ام . با گیاهام که نزدیکم اَن و پنجره باریک تره که جلو چشممِ. حیف که بیرون پر از سیاهی ِ و چیزی چشمک نمی زنه . اینجا امروز صبح آفریده شد. از رو هم گذاشتن دو تا مکعب سنگین که حسن  مثل همیشه جرقه اش رو زد . دیدی که میاد و یهو خِرِت رو می گیره و تو چشم به هم زندنی از منجلاب بیرونت می کشه.

گفتم با خودم ، اولین استفاده باید واسه تو باشه،‌یا بگو، همون قولمون، یا اگه بی پرده تر بخوام بگم تا بهتر حسِش کنی ، همون تُفی که با هم رد و بدل کردیم و تُف کش داری که تو دستمون لیز می خورد و حالمون رو تو اون کافه به هم می ریخیت . همون کافه ای که کلی عزت و احتراممون گذاشتن.

آره ، گفتم اول از همه بیام اینجا و به قولم وفا کنم. بیام بگم که اینجا، تو این ارتفاع، پشت به اتفاقا و رو به درختا،‌یه جوری دوباره انگار متولد شدم . حالا پامو کردم تو این مکعبه و دارم لذت می برم .لذت با سه تا نقطه ... که دوست داری.

پس بیا و بازی رو ادامه بده ...

منتظرم...

این صفحه که باز می شه ( نه البته این صفحه ای که من توش می نویسم الان ، صفحه ای که شما می خونینش الان ) ، بوی اتاق قدیمی مشهد میزنه بالا . اتاق مشترک . اتاق قدیم البته نه اینی که الان شده . همه چی تغییر می کنه ، متاسفانه . یاد شبایی می افتم که با اینترنت سرعت پایین ،‌تو تاریکی اتاق چیزی می نوشتم . بعد چه عشقی می کردم وقتی کسی برام نظر می ذاشت . چه عشقی می کردم از خونده شدن . الان همه چی عوض شده . الان لب تاپ رو پامه و تو خونه خودم ، با آرامش اینا رو می نویسم و همه چی مثل برق فرستاده می شه . بی هیچ اتلاف وقت . فقط من دیگه نمی نویسم . فقط من با اینجا غریبه شدم .

سرفه می کنم با تمام وجودم و خلط ها تو گلوم بالا و پایین می رن و حضور دارن . تا حالا تو چشت جوش چرکی زده ؟ معلومه که نه . تجربه جدیدیه از نخوردن دارو .

هوا تاریکه با اینکه هنوز عصره . هوا تاریکه و من بدجوری کسل ام . نشستم رو این صندلیه که تکون می خوره و کاری نمی کنم ... زمان می گذره خوشبختانه و امروز و کسالت رو با خودش می بره . و شاید منو هم ببره .

یاد قدیما می افتم و یاد آدما ، آدم هام . یاد مکان های سابق . همه چی انگار یه سابقی رو یدک می کشه دیگه . و الان اتفاقی در انتظار نیست . نه زنگ آشنای زی واسه از کسالت در اومدن و رفتن تو خیابونا و راه رفتنا که همیشه به یه جا ختم می شد . آدما و دود و قهوه های تلخ و شیرین ما . حرف ها و دغدغه ها و گپ و صمیمیت ... و زمان می گذشت ...

یه جور رفاقتم کم شده . یا شاید هیچ وقت عادت نداشتم تو همین زمان باشم . شناورم بین روزایی که دیگه نیست و روزایی که هنوز نیست .

نمی دونم ... نمی دونم ...

می نویسم و پاک می کنم . غریبه ام گویا با اینجا و شاید با آدم هایی که دیگه نمی شناسمسون . یا شاید با نوشتن و در معرض قرار دادن . ..

اینجا تهران است ،‌باز . و نمی دونی یک جا چقدر می تونه فرق کنه ...

تو اوج تحویل کارم و بیکار و یه جورایی کند و جدا شده و موبایلها آنتن نداره و من ساعتهامو در دنیای مجازی به بطالت می گذرونم و فکر می کنم وقتی بمیرم ...

و واقعا فکر نمی کنم بمیرم و مرگ فاصله داره ولی من دوسش دارم ... تو کافه با زی نشستم و به اشکاش نگاه می کنم و می دونم ، حتی همون موقع هم می دونم ، که به راحتی فراموش می کنیم این لحظه رو که مردیم و سفارش می کنیم به هم . و نور تو صورت زی یه جوریه که انگار واقعا مرگش نزدیکه و کی می گه که مرگ بده وشاید اون اصلیه خود مرگ باشه ، یه چیزی مثل دنیا اومدن ، انگار الان همه مون تو یه شکم گنده ، منتظریم که مادره فشار بیاره و همه مون بپریم بیرون و ...

بیرون پر برفه و همه چی خوبه و این فقط ماییم که با تعریفامون یه چیزو ترسناک یا غم انگیز می کنیم ... می دونی ،‌ وقتی خوب فکر کنی ، می بینی که چه خوبه می میریم ، چه  خوبه که عزیزامونو از دست می دیم . حداقل اونجوری قدر چیزایی که برامون می مونه رو بهتر می فهمیم ...

حس می کنم کالبدی شدم برای دیگران . دیگرانی که هستند و کسانیکه نیستند . حس می کنم حس هایی رو که کوچکترین قرابتی با من ندارن ولی از چشمای منن که جاری می شن ...

در من گویا زندگی های دیگری جریان دارند... آدمایی،‌رفتگانی ،‌و من تکرار می شم در خاطراتشان ،‌در دردهایشان ،‌در آرزوهایشان ، ...

و خودم فرسنگها از همه چیز فاصله می گیرم و فرو می رم ،‌فروتر... دنبال راه فرارم ... آخ که چقدر سخته غم کس دیگه ای رو بچشی ، تحمل کنی ، چه دردناکه اشک یکی دیگه از چشمای من بیرون بزنه ، حس می کنم دلم داره می ترکه... دیگه جا نداره ، نه حتی اندک جایی برای لذت بردن ... برای زندگی کردن...

خیلی زود می برم نه ؟ یعنی خیلی زود خسته می شم ، جا می زنم ... این چند روزه همه چیو با خل بازی گذروندم ، مثل اینکه بخوای بگی سفت تر از اینی که چیزی بخواد وجودشو بکبونه تو صورتت ... می دونی ، ولی جای کوبوندنه درد داره ،‌ چه دردی...

می رم از این آدمک چوبیا می گیرم که همیشه دوست داشتم می داشتم،‌میرم پشت ویترین و می بینم که کج و معوج اون پشت داره خاک می خوره و حس می کنم دست و پاش خسته شدن . نا امیدی رو تو چشایی که وجود ندارن حس می کنم ... حس...می رم و می خرمش و چقدر بده که اون می دونه من خریدمش ، ولی کاش کم کم بفهمه که ارزش بودنش برام تو قیمتش نیست ، تو یه جور قانع بودنشه ، تو ساکتیه بلاجبارش ، تو صبرش ، ... می بینی زیتون ، مرز معمول و عجیب به همین باریکیه ، به راحتی می تونم پامو بزارم اون ور و دیگه تو این دنیای تخمی نباشم ... برم جایی بین اونایی که مثل هیچ کی نیستن ... تنهایی من با یه آدمک چوبی پر می شه ... حقیقتا پر می شه ...

اگه زندگی یه آسانسوره که یه جاهایی وای میسه ، مثل یه مکث ، تا یادت بیاد چیزایی رو که فراموش کردی ، من سالهاس یه چیزایی رو جا گذاشتم ، ... آسانسوره وقتی راه بیافته ،‌بر می گرده تا برشون دارم ؟ بر نمی گرده مگه نه ؟

خستم و کاش این آهنگ رو می شنیدی ، بعد می تونستی بشینی و بذاری راحتتر از هر چیزی ، انقدر بیرون بریزی تا تموم شی ، نباشی ، نه حتی تو ذهن کسی ...

کی ، واقعا کی می دونه تو دل اون کسی که زل زدی تو چشاش ، چی می گذره ؟ کاش هیچ چشمی نبود ، تا وقتی تو آینه نگاه می کنی ،‌با صدای بلند به خودت دروغ می گفتی ...

فردا تولدمه و مثل اینکه یه چیزی قراره بشه. مثل یه اتفاق که گذشت یکسال رو نشون بده. تا بفهمم که یکسال دیگه گذشت. با همه اتفاقای تغییر دهنده. مثل یه راه فرار از این دنیای واقعی. یه جایی که می شه تو کوتاهترین زمان بخار شد و از چهاردیواری ها فرار کرد. فرار.

فردا تولدمه و من دوست داشتم تنهایی خیلی جاها می رفتم. زمان رو وای میستوندم و با خودم پیش خیلی آدما می رفتم، می دیدمشون مثل مجسمه ها و یه جایی که بالاس مثل رو ابرا مینشستم و ساعتها زمین و آسمون رو نگاه می کردم و با خودم حرف می زدم . وبعد اگه دوست داشتم، آروم پامو می ذاشتم رو زمین و بر می گشتم میون همه چهاردیواری ها. ولی می دونستم هر وقت بخوام می تونم بخار بشم و برم قاطی  " هیچ" ها...

دوست دارم اینجا رو، یه جور بوی قدیم رو می ده و یه جور دیگه ای از قدیم و یه بار غمی داره. یه باری که نمی دونم از این آهنگ محسن نامجو در میاد یا از تو قالبی که سالهاس که توشم انگار... انگار...

اینجام حالا، خیلی دور و دیگه شاید حتی بی ربط به اون زندگی و اون دور بودنا...تو این شب، جلو این تکنولوژی پیشرفته ، تو این خونه خالی که صدای خروپوفی پرش می کنه،‌بدجوری حس دور افتادن دارم... هیچ جا اون امنیته نیست،‌شاید اول از همه تو خودم...

تو تصویرا زندگی می کنم، تصویر آدما ، روزا ، جاهایی که حالا حالا ها ازشون دورم و وقتی هم که نزدیک بشم ،‌از این حس و حالام فاصله دارم.

دلم برات تنگ شده...